Ik ben geboren met het Poland syndroom.
Een aangeboren afwijking waarbij mijn borstspier aan één kant nooit volledig is ontwikkeld. Geen blessure, geen gevolg van te weinig trainen. Het is simpelweg hoe mijn lichaam is gemaakt, en het is niet iets wat je wegtraint.
Jarenlang bepaalde dat meer van mijn leven dan ik wilde toegeven. Op het strand hield ik mijn shirt aan terwijl anderen dat zonder nadenken uittrokken. In de gym zocht ik liever een rustig hoekje op. En hoe hard ik ook aan mezelf werkte, mijn aandacht ging altijd naar wat ontbrak in plaats van naar wat er wél was.
Zo werkt onzekerheid. Het is niet alleen een gevoel, het beïnvloedt de keuzes die je maakt en soms zelfs de kansen die je laat liggen. Je wordt niet tegengehouden door je lichaam, maar door het verhaal dat je jezelf erover vertelt.
Ik vertel dit niet omdat ik medelijden wil. Ik vertel het omdat ik precies weet hoe het voelt als je niet tevreden bent met wat je in de spiegel ziet, en omdat ik uit ervaring weet dat je daar niet in hoeft te blijven zitten.